Puroresu Classic : Rikidozan vs Masahiko Kimura

RIKIDOZAN vs Kimura

         แมตช์มวยปล้ำนี้เป็นมวยปล้ำสไตล์ดั้งเดิมที่หาดูไม่ได้ในปัจจุบัน ครับ  คนรุ่นใหม่ที่จะหัดดูมวยปล้ำได้เข้าใจความเป็นมวยปล้ำมากขึ้นกว่าที่ว่ามวย ปล้ำคือการแสดงน่ะครับแมตช์นี้ดูสนุกมากสำหรับผม ด้วยประวัติของทั้งสองคน รวมไปถึงการดำเนินเรื่องที่ผมว่ามันสุดยอดเสียยิ่งกว่าการวางสตอรี่ไลน์สมัยนี้เสียอีก

         จากที่ศึกษาประวัติของริกิโดซังมาพอสมควร แมตช์นี้เกิดขึ้นด้วยลำดับเหตุการณ์ที่สุดยอดมากๆครับ เริ่มตั้งแต่การถือกำเนิดของริกิโดซังที่ผิดหวังอย่างมากกับความล้มเหลวใน การเป็นนักซูโม่ จนได้ลืมตาอ้าปากไปเป็นนักมวยปล้ำอาชีพที่อเมริกา ก่อนจะกลับมาที่ญี่ปุ่นและโด่งดังอย่างมาก เรียกว่าตอนนั้นริกิโดซังกำลังทะนงตัวเลยครับ ลืมอาจารย์ ลืมวัฒนธรรม ไม่กินยาสมุนไพร ไม่กินกระทั่้งโสมของเกาหลี กินแต่ยาเม็ดและยาตะวันตกเท่านั้น รวมไปถึงการทำกับลูกศิษย์ในลักษณะเดียวกับที่เคยโดนทำในสมัยเป็นนักซูโม่ ด้วยครับ (ก่อนจะกลับตัวได้ในภายหลัง) แต่สำหรับแมตช์นี้เป็นในช่วงที่แกกำลังทะนงตัวน่ะครับ

         สตอรี่ไลน์ (ที่เป็นของจริง) ของแมตช์นี้เริ่มมาจาก การจัดแมตช์มวยปล้ำขึ้นครั้งแรกในญี่ปุ่น ที่เป็นแมตช์จับคู่ระหว่างริกิโดซัง และคิมูระ เจอกับ เดอะ ชาร์ป บราเธอร์ จากอเมริกา ซึ่งคิมูระกลายเป็นหมูไปเลยครับ แต่คือไม่ได้ห่วยมาก แต่เด่นได้ประมานนิดเดียวของริกิโดซังที่เรียกได้ว่าไล่ถล่มอเมริกาอย่าง สูสีเลยครับ หลังจบคิมูระเลยเซ็งแล้วบอกว่าที่อ่อนน่ะ เป็นเพราะบทมันบอกมาให้เป็นแบบนี้ แล้วมวยปล้ำน่ะมันของปลอม ! ริกิโดซังขึ้นเลยครับ เลยจะจัดแมตช์เจอกัน (คือจริงๆมันก็มีสตอรี่ไลน์ล่ะครับ ก่อนแมตช์ แต่มันแหกบทกัน) ก่อนหน้านั้นคิมูระก็ได้แข่งขันพวกยูโด จนได้ชื่อว่าเป็น The Best Judo in the world เลยทีเดียวครับ แมตช์สำคัญที่ทำให้คนติดตามก็คือการเจอกับ Helio Gracie แมตช์นี้ไม่ยาวมากครับ เป็นยูโดที่เรียกได้ว่าสร้างชื่อให้คิมูระ เพราะเป็นการแจ้งเกิดท่า Kimura Lock หรือ Arm Lock ตระกูล อูเดะ การามิ ที่เป็นท่าประเภท wrist lock กึ่งๆ chicken wing ที่มีจุดหมายคือทำให้แขนโดนล็อคแล้วไม่สามารถแม้แต่จะยอมซับบิทชั่นเพราะแขน มันล็อคไว้แน่น (ท่านี้พยายามสังเกตอยู่นานแล้วครับ แต่ไฟล์ที่มีมันเก่ามากๆและก็กระตุกๆด้วย ถ่ายจากที่ไกลอีกต่างหาก จับใจความได้ประมานนี้ล่ะครับ สังเกตแล้วก็หาข้อมูล-ในยูทูปมีแมตช์นี้อยู่ครับ Kimura vs Helio Gracier)

        แมตช์นี้ Gracier ที่ได้ชื่อว่าเป็น The Best Ju Jitsu โดนคิมูระสอนไปเต็มๆครับ พอแขนโดนล็อคไว้แน่น จะยอมแพ้ก็ทำไม่ได้โดนล็อคแขน ปรากฏว่ากระดูกหักเลยทีเดียวครับ!(หากใครดูศิลปะป้องกันตัวคงจะรู้จักท่า KIMURA นั่นล่ะครับ จุดเริ่มต้นมาจากตรงนี้ จริงๆคือ Ude Garami Lock นั่นเองครับ) ทั้งญี่ปุ่นชื่นชมกันมากๆครับ จากนั้นแมตช์ริกิโดซังเจอคิมูระเลยแบบ เป็นการปะทะกันของสองศาสตร์การต่อสู้่ที่แข็งแกร่งที่สุด และโดยบุคคลที่เป็นเลิศที่สุดของแต่ละสายการต่อสู้ด้วยครับ แมตช์นี้แบบ จริงๆต้องเสมอกันแล้วรีแมตช์ภายหลัง แต่ริกิโดซัง อย่างว่าครับ แกทะนงตัวไปหน่อย ดันไป shoot คิมูระเข้า แล้วยิ่งแบบ ฝ่ามือของริกิโดซังนี่ฝึกจนกระทั่งใช้ผ่าฟืนได้เลยนะครับ

         จริงๆจุดเริ่มมันมาจากริกิโดซังกลัวจะตกต่ำเหมือนตอนเป็นนักซูโม่ครับ (แล้วก่อนไปอเมริกาแกซื่อมากจนไม่รู้ว่าอะไรจริงอะไรปลอม) แกเลยฝึกหนักเพราะแกอยากได้ท่าไม้ตาย จนสุดท้ายแกฝึกจนมือด้านและหนามากจนฟันไม้ได้เลยครับ! (ยอดมากๆ) ส่วนหนึ่งที่ริกิโดซัง shoot เพราะตอนแกไปขอจัดแมตช์มวยปล้ำครั้งแรก (ที่เจอกับชาร์ป บราเทอร์) ทางผู้จัดดูถูกริกิโดซังมากๆ แล้วบอกว่า "ถ้าเอ็งเป็นแชมป์ยูโดห้าสมัยอยากคิมูระ ป่านนี้คงมีแต่คนแห่มาแล้ว นายมันก็เป็นแค่นักซูโม่ที่เคยตกต่ำคนนึงล่ะวะ" ส่วนนี้ทำให้ริกิโดซังแค้นครับ เลยกะมาเอาคืน แมตช์นี้พูดกันตรงๆเทคนิคการต่อสู้อยู่ในระดับที่โอเคนะครับ ค่อนไปทางดีด้วยซ้ำ สำหรับผมสนุกกว่าตอนเจอ the destroyer หรือ lou thesz เสียอีก (ผมว่า Lou thesz นี่เ็ป็นเหมือนบิดาของมวยปล้ำรุ่นที่เริ่มจะใหม่แล้วนะครับ สร้างท่าหลายต่อหลายอย่างไว้เช่น lou thesz press หรือแบบผมว่าแกปล้ำกับนักมวยปล้ำสไตล์สมัยใหม่ได้ดีมากๆ เช่นตอนเจอ chono ถึงแกจะแก่ แต่สู้ได้ดีครับ ถ้าเป็นริกิโดซังอะไรพวกนี้ ผมว่าแกยังปรับตัวที่จะเจอกับนักมวยปล้ำสมัยใหม่ๆได้ไม่ดีนัก)แมตช์นี้ ควรค่าแำก่การรับชมครับ ^^ สงสารคิมูระตอนจบแมตช์ โดนอัีดซะแบบ นับสิบแบบไม่มีบท แล้วยิ่งรู้ว่ามือริกิโดซังฟันไม้ได้แล้ว ยิ่งดูไม่จืดเลยครับ ว่าคิมูระจะเละขนาดไหน !! ^^

          แน่นอนครับว่าคนดูแมตช์นี้หลายคนอาจจะบ่นว่าไม่สนุก มีแต่ทุบๆตีๆ แต่ผมว่ามันคือเทคนิค เจอ เทคนิค ซึ่งหาชมไม่ได้แล้วครับ บทที่แต่ละคนได้รับจะขึ้นอยู่กับสถาพความเป็นจริงของแต่ละคนด้วย ยกตัวอย่างเช่น the miz เจอริกิโดซัง ยังไง the miz ก็ทำไม่ได้แม้แต่จะบล็อค ท่าของริิโดซังครับ คือสมัยก่อนจะเน้นย้ำถึงความสมจริง แล้วค่อยเอาความสมจริงนั้นมาสร้างบทให้สนุกกับคนดู ไม่มีฝีมือห่วยแล้วให้บทดีอะไรแบบนี้คัรบ ^^

          ที่สำคัญแมตช์นี้ยังว่ากันว่าทำให้ริกิโดซังโดนสังหารด้วยครับ ในหนังสือส่วนใหญ่ร่วมถึงในหนังบอกว่าริกิโดซังไปมีเรื่องในบาร์ แต่หลายกระแสบอกว่าคิมูระแกมีสายของมาเฟียอยู่ รวมไปถึงโปรโมเตอร์ของเขาด้วยครับ ที่แน่นอน พวกนี้เป็นมาเฟีย เป็นยากูซ่ากันอยู่แล้ว การโดน shoot ครั้งนั้นทำให้ราคาของคิมูระตกลง รวมไปถึง ยูโด ที่มีสถานะด้่อยไปกว่ามวยปล้ำโดยปริยาย ซึ่งสร้างความไม่พอใจมากๆ และมีทางเดียวคือกำจัดริกิโดซังทิ้งครับ (โดยหาข้ออ้างได้ต่างๆนานาครับ)

Read more »

รำลึกหนึ่งปีแห่งชีวิตและการจากไป… Mitsuharu Misawa

รำลึกหนึ่งปีแห่งชีวิตและการจากไป… “Mitsuharu Misawa”
“แด่ชาย... ผู้สร้างความหมายในใจคน”

เวลาผ่านมาครบหนึ่งปีพอดี นับตั้งแต่วันที่โลกต้องสูญเสียนักมวยปล้ำที่ยิ่งใหญ่ตลอดกาลผู้นี้ไป... “มิตซูอารุ มิซาว่า” (Mitsuharu Misawa) ตำนานนักมวยปล้ำชาวญี่ปุ่นซึ่งเสียชีวิตในคืนวันที่ 13 มิถุนายน... วันเดียวกันนี้ในขวบปีที่ผ่านมา... ผมไม่สามารถอธิบายหรือเล่าเรื่องราวแห่งความเป็นชีวิตของเขาออกมาได้ทั้ง หมด... ผมเขียนบทความนี้ขึ้นโดยไม่ทราบว่าจะมีคนสักกี่คนที่รู้จักเขา... หรือจะมีคนสักกี่คนที่จะสนใจความเป็นไปของชายผู้นี้

... ผมเติบโตขึ้นมากับกีฬามวยปล้ำ... อยู่กับมันมาตั้งแต่ช่วงเวลาเริ่มแรกของชีวิต... สิบแปดปีที่ผ่านมา ผมพบเห็นนักมวยปล้ำมากมายบาดเจ็บ.. ล้มตาย... แล้วค่อยๆหายไปจากใจคน... “ใครบางคนตายไปแล้วก็ไม่สามารถกลับมาได้อีก แต่ใครบางคนตายไปแล้วกลับเหมือนยังคงปรากฏตัวอยู่เสมอ”... คุณพ่อของผมพูดและสอนผมแบบนี้เสมอ ในทุกครั้งที่ผมต้องเศร้าใจกับสูญเสียคนที่รักไป... เพียงแต่ครั้งนี้เป็นครั้งแรก ที่ผมต้องเสียใจกับการสูญเสีย “นักมวยปล้ำ” ผู้เป็นที่รักไป...

มันอาจเป็นเรื่องที่แปลกและดูน่าตลกสำหรับใครหลายๆคน ที่จะไปใส่ใจกับการจากไปของ “นักแสดงกีฬา” คนหนึ่ง เพราะสำหรับใครหลายๆคน กีฬามวยปล้ำก็ไม่ต่างอะไรกับการแสดงละคร ที่พร้อมเจ็บตัวและดูเหมือนเตรียมพร้อมที่จะตายอยู่เสมอ... การเสียชีวิตครั้งนี้ดูจะเป็นเรื่องกะทันหันสำหรับแฟนมวยปล้ำทุกคน... มันเกิดขึ้นในช่วงเวลาที่เต็มไปด้วยความหวัง... แมตช์การปล้ำในวันนั้นเป็นการชิงแชมป์แทกทีม... วันที่เขาอาจจะกลับมาผงาดอยู่บนจุดสูงสุดของวงการอีกครั้ง... แต่ทว่าความคาดหวังในวันนั้น กลับกลายเป็นโศกนาฏกรรมที่ยากจะลืมเลือน

ผมรู้จักนักมวยปล้ำผู้นี้จากการติดตามการ์ตูนหน้ากากเสือ...เขาคือนักมวย ปล้ำผู้สวมหน้ากากเสือคนที่สอง... หน้ากากเสือผู้ได้ชื่อว่าพริ้วไหวที่สุดในโลก... ในช่วงที่ผมยังเด็ก การหามวยปล้ำญี่ปุ่นชมเป็นเรื่องที่ยากมาก ผมต้องอาศัยดูทางช่อง 5 ที่นานๆจะบังเอิญได้เห็นสักครั้ง... แมตช์มวยปล้ำเดียวของเขาที่ผมมีไว้ครอบครอง... คือแมตช์ที่เขาปล้ำกับ “เบรท ฮิตแมน ฮาร์ท” ในศึกซุปเปอร์โชว์ของ WWF และ NJPW/AJPW... มันเป็นแมตช์แสนน่าเบื่อที่จบลงด้วยผลเสมอ... แต่มันก็เป็นช่องทางเดียวที่ผมจะได้ติดต่อกับฮีโร่ของผม... มนุษย์เพียงคนเดียวที่ผมเห็นเป็นเหมือนฮีโร่ในการ์ตูน

เวลาผ่านไป... ผมหันไปสนุกกับมวยปล้ำอเมริกา... ทิ้งมวยปล้ำญี่ปุ่นและฮีโร่ของผมเอาไว้เบื้องหลัง... ผมใช้เหตุผลที่ว่ามวยปล้ำญี่ปุ่นหาดูยากเป็นข้ออ้าง ทั้งๆที่มันก็ไม่ได้ลำบากอะไรเลยหากผมจะหามัน... เวลาผ่านมาห้าปี เข้าสู่ศักราชใหม่... ในช่วงที่การสื่อสารเติบโตไปไกล... ผมได้กลับมาชมมวยปล้ำญี่ปุ่นอีกครั้งด้วยความบังเอิญ... และเมื่อนั้นเองที่ความรู้สึกดีๆเมื่อครั้งยังเด็กก็ย้อนกลับมา

“มิตซุฮารุ มิซาว่า” ไม่ได้ทำอะไรเป็นพิเศษให้แก่ผม... เขาเพียงแต่ใช้ชีวิตของเขาในฐานะนักมวยปล้ำ... ไม่เคยใช้ชีวิตในฐานะฮีโร่ของใครด้วยซ้ำ... แต่ผมคิดว่า สิ่งที่เขาได้ทำและสรรสร้างมาตลอดชีวิตนั้น เป็นคำตอบที่ชัดเจนอย่างยิ่งสำหรับผู้ที่พยายามแสวงหาค่าความหมายแห่งการ ดำรงชีวิตอยู่... หากชีวิตสักชีวิตหนึ่ง ดำเนินไปได้อย่างมีความหมายในใจใครสักคน มันก็คุ้มค่าเหลือเกินที่จะเกิดมาแล้ว

เวลาผ่านไปครบรอบหนึ่งปี... ผมยังคงเฝ้าดูแมตช์การปล้ำของเขา... มองดูการโจมตีด้วยศอกอันหนักหน่วง... การฟื้นตัวที่รวดเร็ว... ตลอดจนหัวใจที่ไม่ยอมแพ้ของเขาอยู่เสมอ... แน่นอนว่ามวยปล้ำเป็นเพียงการดำเนินบทบาทไปตามวิถีแห่งการละครที่ได้รับ... หากแต่ว่าในความเป็นจริง ใจของเราพร้อมที่จะต่อต้านกับบทบาทที่ถูกหยิบยื่นมาเสมอ... หากหัวใจไม่ยอมรับมัน... เขาสู้อย่างเต็มที่เสมอ แม้รู้ว่าในเบื้องหน้า เขาจะกลายเป็นผู้พ่ายแพ้... และด้วยสิ่งนี้เอง... ที่ทำให้เขากลับกลายเป็นผู้ชนะของทุกคนในบั้นปลาย...

ผมรู้ดีว่าต่อให้ผมเขียนบทความนี้ยาวเพียงไร งดงามหรือตั้งใจแค่ไหน ก็ไม่สามารถบรรยายความในใจที่มีต่อชายผู้นี้ได้... เราสูญเสียบุคลลอันเป็นที่รักไปซ้ำแล้วซ้ำเล่า... เราเจ็บปวดที่พวกเขาจากไป... แต่เราเต็มใจที่จะให้พวกเขาอยู่ในใจเสมอ... ผมขอคารวะชายผู้นี้จากใจ... ยี่สิบแปดปีที่เขายืนอยู่บนสังเวียน จะกลายเป็นแรงบันดาลใจตลอดชีวิตของผมคนนี้... หนึ่งปีผ่านไป... ความเศร้าไม่เลือนหาย แต่กำลังใจกลับเพิ่มขึ้นมา... “และหากวันหนึงวันใด... ความเป็นชีวิตและการจากไปจักต้องบังเกิดขึ้นกับผม... เมื่อถึงวันนั้น... ผมจะตามไปหาคุณ”

ด้วยจิตคารวะแด่นักมวยปล้ำผู้เป็นพลังใจให้แก่ผมและผู้คนทั่วทั้งโลก

Read more »